ฟ้าใกล้สว่างแล้ว ผมยังคงไม่อาจปิดเปลือกตาลงได้ ในใจพลันครุ่นคิดถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาในระยะรอบหนึ่งปีที่ผ่านมา สิ่งต่างๆ ได้เวียนวนเข้ามาในชีวิต ทั้งทุกข์บ้างสุขบ้าง แต่ว่าเรื่องเหล่านี้มันก็ทำให้ผมโตขึ้นอีกปีนึงแล้ว ไม่ใช่เหรอ

ผมห่างหายจากการเขียนไดอารี่ ณ ที่แห่งนี้ยาวนานเป็นเวลาเกือบหนึ่งปี หลายคนเข้ามาถามผมว่า “พี่ๆ เลิกเขียนไดอารี่แล้วเหรอ” ผมได้แต่แค่นยิ้ม แก้ตัวแบบเสียไปทีว่า “ก็งานมันยุ่ง ไม่มีเวลา” ความจริงมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ตั้งแต่ผมได้งาน และได้เริ่มอะไรใหม่ๆ ให้กับชีวิตแบบตั้งตัวแทบไม่อยู่ ผมเองจึงต้องปรับตัวให้เข้ากับที่ทำงานใหม่ สังคมใหม่ๆ และจำนวนงานที่เยอะขึ้นๆ ในทุกวัน ช่วงแรกๆ ก็ท้ออยู่เหมือนกัน

ถ้ามีใครมาถามความรู้สึกผมในช่วงที่ได้งานใหม่ๆ มันเป็นยังไงน่ะเหรอ ผมคงตอบไปว่า “ดีใจจนบอกไม่ถูก ผมเที่ยววิ่งบอกใครต่อใครเสียไปทั่วว่าได้งานทำเสียที” แม้กระทั่งพ่อที่ยังป่วยในโรงพยาบาลยังอดดีใจตื่นเต้นไปกับผมไม่ได้เลย หรือแม้กระทั่ง “เบญ” ผมนึกถึงเขาอยู่ตลอดเวลา นั่งรถเมล์อยู่ไอพอดเจ้ากรรมก็ดันเล่นเพลง “ไม่อยากนอนคนเดียว” ของมาช่า ขึ้นมาพาลน้ำตาจะไหลเสียให้ได้ จนมีอยู่วันหนึ่ง เบญโทรเข้ามาหาผมจากในกรม สิ่งแรกที่ผมพูดกับเขาก็คือ “โน้ตคิดถึงเบญครับ เบญรู้ไหม ตอนนี้โน้ตได้งานทำแล้วนะครับ เบญคิดว่าไง” เสียงปลายสายที่รอดกลับออกมามันแสนจะเฉยชาจนผมแทบจะเก็บความรู้สึกดีใจนั้นกลับไปไม่ทัน “ก็ดีแล้วนี่ จะได้มีงานทำ จะได้ไม่ต้องคิดมาก” แค่นี้เองเหรอ จากปากคนที่พูดว่ารักกัน

เบญโทรหาผมน้อยลงๆ จนแทบจะไม่ติดต่อกลับมาเลย ช่วงนั้นผมก็วุ่นๆ เรื่องงานและเรื่องเจ็บป่วยของพ่อเลยไม่ได้สนใจเท่าไร จนอะไรเข้าที่เข้าทาง ผมจึงเริ่มโทรตามกลับไปหาเบอร์น้องสาวเขา แต่ท้ายที่สุดจากไม่มีคนรับสาย ก็กลายเป็นเบอร์นี้ยังไม่เปิดใช้บริการ จนกระทั่งย่างเดือนพฤศจิกายน ซึ่งถึงกำหนดการปลดประจำการของเบญ ก็ยังไม่มีวี่แววการติดต่อกลับมาของเบญ สิ่งที่ผมทำได้ก็คือ เข้าไปดู hi5 ของเขา เพราะมันอาจจะเป็นทางเดียวที่คลายความคิดถึงได้ และสิ่งที่ผมไม่เชื่อสายตาก็ปรากฎขึ้น ในส่วน status ที่เบญเคยอวดผมว่า นี่ไง เราใช้ committed เพื่อแสดงว่า เราคบกับโน้ตแล้วนะ บัดนี้มันกลับกลายเป็น single นี่มันหมายความว่ายังไง

ผมไม่อาจทนสภาพแบบนี้ได้อีกแล้ว รูปที่เราเคยถ่ายด้วยกัน แล้วเบญเอาไปโพสก็เอาออก flash รูปหมีแพนด้า ที่เบญเอาชื่อผมไปใส่ ก็เอาออก จบสิ้นทุกอย่างแล้วใช่ไหม ผมเสียใจมาก เลยตัดสินใจเขียน msg หาเขาหนึ่งฉบับบรรยายความรู้สึกทั้งโกรธและเสียใจลงไปจนหมด ข้อความในนั้นมีใจความว่า

“ Hello, Ben

Just wanted to tell you that I'm so sorry.
This is enough and I won't stand about this anymore.

six months, no news no call.
you pass by to see my profile again and again.
And I know you have a chance to call me.

And this you change your status into single.
What?
What do you want me to understand about this?
I had called to your sister once or twice.
No matter how hard I try no one pick up the phone.

So if you choose to be like this, then fine.
You go on your way. I will go on my way.
So bad that the moment we've share didn't make any precious to you.

Goodbye
Note

ผลจากการส่ง msg ฉบับนั้นออกไป คือ ความเงียบ ไม่มี feedback ใดๆ กลับมาอีกเลย

ผมต้องกลับมากินข้าวคนเดียว ดูหนังคนเดียว ใช้ชีวิตคนเดียวอีกครั้ง แต่คิดในอีกแง่นึง มันก็ดีเหมือนกัน ผมจะได้เอาเวลาทั้งหมดที่ผมมีไปทุ่มเทให้กับงานใหม่ของผม และนี่ก็คงเป็นอีกเหตุผลนึงที่ผมแทบไม่อยากทำอะไรเลย แม้แต่จะเขียนไดอารี่ ชีวิตปกติที่ผมเจอมันก็โหดร้ายอยู่แล้ว คนที่รักยังจะมาทิ้งกันไปอีก

นี่แหละที่โบราณเขาถึงว่า ยามรักน้ำต้มผักยังว่าหวาน ความรักมันก็เป็นแบบนี้แหละ นำมาซึ่งความสุขและความทุกข์มาให้ได้พร้อมกันในเวลาเดียว นี่ผมจะต้องทรมานกับการมีรักแล้วจากลาแบบนี้ไปอีกนานสักแค่ไหน หรือว่านี่คือสิ่งที่ผมสมควรได้รับ ตอบผมทีได้ไหม